Προς τα νότια της Ιερουσαλήμ και σε απόσταση 9 χιλιομέτρων περίπου, πάνω σ’ ένα λοφίσκο κατάφυτο από αμπέλια, συκιές και ελιές βρίσκεται η Βηθλεέμ, μια κωμόπολη της Παλαιστίνης.
Το όνομά της σημαίνει τόπος άρτων, τόπος γόνιμος.
Σήμερα οι Άραβες τη λένε Μπέιτ-Λαχμ, δηλαδή τόπος κρέατος, γιατί εκτρέφει πολλά πρόβατα.
Η Βηθλεέμ ήταν διάσημη για τους Εβραίους, γιατί εκεί σταμάτησε ο Αβραάμ κατεβαίνοντας για τη Μεσοποταμία αλλά και γιατί εκεί γεννήθηκαν γνωστοί άνδρες της Παλιάς Διαθήκης, όπως ο Ωβήδ, ο Ιεσσαί και ο σπουδαιότερος βασιλιάς του Ισραήλ, ο Δαβίδ.
Η μεγαλύτερη όμως δόξα της Βηθλεέμ είναι ότι εκεί σ’ ένα σπήλαιο γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός.
Έτσι, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια το Σπήλαιο ήταν γνωστό και το τιμούσαν οι Χριστιανοί.
Αργότερα, γύρω στο 100 μ.Χ., ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, λεηλάτησε όλη την Παλαιστίνη και βεβήλωσε το Σπήλαιο.
Στην εποχή του Μ. Κων/νου, η μητέρα του , η Αγία Ελένη, το 327 μ.Χ. έχτισε μεγαλοπρεπή Ναό.
Την εκκλησία αυτή αντικατέστησε ο Ιουστινιανός με άλλη μεγαλύτερη, που υπάρχει και σήμερα. Κάτω από αυτό το ναό βρίσκεται το Άγιο Σπήλαιο, που συνεχώς φωτίζεται. Εκεί, σώζεται και ο χώρος της Φάτνης.
Εκεί, κάθε χρόνο στις 25 Δεκεμβρίου γίνεται με συγκινητική μεγαλοπρέπεια ο γιορτασμός της γέννησης του Ιησού, με παρουσία επισήμων, του Πατριάρχη και πολλών πιστών.
Μια νύχτα «γεμάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια», διάλεξε ο Θεός για να κρεμάσει πάνω από το βράχο μιας σπηλιάς στη Βηθλεέμ, το λαμπρότερο άστρο του ουρανού.
Στην παγωμένη εκείνη σπηλιά, η Παρθένος Μαρία δέχτηκε ν’ ανάψει τον πυρσό της θείας φωτιάς για να ζεστάνει από κει τις σκόρπιες, στα πέρατα της γης, παγωμένες καρδιές των ανθρώπων.
Η Θεία Πρόνοια έρχεται να θερμάνει το ανθρώπινο γένος με τη ζεστή πνοή του Θείου Βρέφους και να φωτίσει, με το πληθωρικό φως του άστρου της σπηλιάς, τα σκιαχτερά σκοτάδια της ψυχής του ανθρώπου.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η ψυχή μας αγκαλιάζει στοχαστικά τη νύχτα του Χριστού και στ’ αυτιά μας αντηχεί, πάντα γλυκό, το σάλπισμα των αγγέλων:
«Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώπις ευδοκία ».
Θείο το σάλπισμα της αιωνιότητας, υψηλό το κήρυγμα της καλοσύνης, πολιτισμένο αληθινά το άγγελμα του ανθρωπισμού.
Στην ημέρα της «μεγάλης προτροπής», προτροπής για την αγάπη και την ειρήνη, ας ψάξουμε ερευνητικά στα βάθη της ψυχής μας και ας ρωτήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο, αν σταθήκαμε άξιοι της Θείας αυτής εντολής.
Ο απολογισμός ίσως να μην είναι εκείνος που θα θέλαμε. Αναξιόπιστοι και ανακόλουθοι γινόμαστε τις περισσότερες φορές απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς να βλέπουμε το μήνυμα της γέννησης μέσα μας και όμοια γιορτάζουμε την Πασχαλιά χωρίς να νιώθουμε ανάσταση στη δική μας ψυχή.
Δύσκολα θα μπορέσουμε να χαρούμε τέτοιες μεγάλες ημέρες και γιορτές αν δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε άφοβα την αυτοκριτική μας και την ανασκόπηση των πράξεών μας. Δεν είναι οι μέρες αυτές χαρά μονάχα στις αισθήσεις και ευχαρίστηση στις απολαύσεις της ύλης. Είναι και μέρες για αυταπάρνηση και περισυλλογή.
Δεν είναι μονάχα η γέννηση του Χριστού που πρέπει να μας ενδιαφέρει και να μας απασχολεί. Είναι και η αναγέννηση της δικής μας ψυχής. Και δε γεννιέται μονάχα στις εκκλησίες ο Θεάνθρωπος. Γεννιέται και στις ψυχές μας. Αρκεί να το θελήσουμε. Το φως του Άστρου της Βηθλεέμ θα μας βοηθήσει σ’ αυτό. Ας το αφήσουμε να περάσει μέσα μας και τότε θα γεννηθεί στην ψυχή μας ο Χριστός. Η αγάπη και η ανθρωπιά θα είναι τα δώρα.
Το άστρο της Βηθλεέμ είναι άστρο όλου του κόσμου. Όμως ο καθένας μας χωριστά έχει και το δικό του άστρο. Αλλά αντί για φως μέσα μας, θριαμβεύει τις περισσότερες φορές το σκοτάδι. Δεν είναι αρκετή η απλή διαπίστωση του άστρου μας. Πρέπει να υπάρχει και η όρεξη να το γνωρίσουμε και η διάθεση να δεχτούμε το φως των ακτινών του.
Στις μέρες μας, δεν έλειψε το φως του θείου άστρου. Αλλά η πίστη μας σ’ αυτό το άστρο, η πίστη μας στον ίδιο μας τον εαυτό έλειψε και χάθηκε. Ο νοσηρός προσανατολισμός της ψυχής, ο εγωισμός, η ιδιοτέλεια και οι κακίες είναι τα σκοτεινά σύννεφα που σκεπάζουν το άστρο μας και πνίγουν τη λάμψη του φωτός της ψυχής μας.
Σε σύγκρουση λοιπόν ο εαυτός μας με το άστρο μας της ζωής μας. Και είναι η σύγκρουση φριχτή και αβάσταχτη. Το μαρτυρούν αυτό οι καθημερινές μας πράξεις. Το διαλαλούν τα αιματηρά, τα βάρβαρα και βίαια γεγονότα της γης και οι γεμάτες συμφορά μπόρες του πολέμου. Το μαρτυρούν τα εκατομμύρια των παιδιών που πεθαίνουν κάθε χρόνο απ’ την πείνα, τις αρρώστιες και τους πολέμους.
Αν και πέρασαν πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια από τότε, τέτοιες μέρες ξανακούγεται ο χαιρετισμός της αγάπης και οι καμπάνες διαλαλούν το μεγάλο μήνυμα.
Όμως δε φαίνεται πάντα σιμά στα σπίτια μας και στις κοινωνίες μας ούτε η αγάπη, ούτε η ειρήνη, ούτε η ανθρωπιά. Και τούτο γιατί, όπως φαίνεται, δε γεννήθηκε ακόμη ο Χριστός μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Η μεγάλη νύχτα του Χριστού, ας γίνει έμπνευση και ξεκίνημα μαζί. Ο δρόμος των οδοιπόρων της ανατολής, ας γίνει παράδειγμα και για τη δική μας πορεία στο φως, στην αγάπη και στην ανθρωπιά. Τα μάτια των μάγων ας γίνουν μάτια δικά μας και τότε θα βρούμε το άστρο μας. Και η αγνή ψυχή των φτωχών και απλών ποιμένων ας γίνει ψυχή και χτύπος της δικής μας καρδιάς και τότε θ’ ακούσουμε τα ουράνια να ψέλνουν το πραγματικό νόημα της ζωής. Τότε πραγματικά θα «υψωθούμε», τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι.
Με την ευχή και την πίστη αυτή ας προχωρήσουμε. Η ανατολή του καινούριου χρόνου, φωτισμένη απ’ το Αστέρι των Μάγων ας οδηγήσει τα βήματά μας στο δρόμο όπου ατσιγκούνευτα σκορπίζεται παντού το Θείο φως της αγάπης και η ουράνια καλοσύνη του βρέφους της Βηθλεέμ.
